Στο άρθρο – παρέμβαση ο Χρήστος Δερβένης και Γιώργος Βογιατζής αποτιμούν το ΕΣΥ και προτείνουν συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις ώστε να αντιστραφεί η «φθίνουσα πορεία του ΕΣΥ και η απαξίωση του ανθρώπινου δυναμικού και της δημόσιας εικόνας του». «Το νέο ΕΣΥ θα είναι καινοτόμο, προσαρμόσιμο στις νέες ανάγκες και απαιτήσεις. Θα είναι κοινωνικά υπεύθυνο και προσβάσιμο σε όσους το έχουν ανάγκη. Θα αναπτύσσει τους εργαζόμενους, θα τους αξιολογεί και θα τους αμείβει δίκαια. Το νέο μοντέλο θα μεριμνά ώστε οι εργαζόμενοι να ανανεώνουν συνεχώς τη γνώση τους και η νέα γνώση να εφαρμόζεται γρήγορα και αποτελεσματικά προς όφελος των ασθενών» σημειώνουν.

Ο Γιώργος Στρατόπουλος στο άρθρο του που βασίζεται στην εισήγησή του στην εκδήλωση της 13ης Ιανουαρίου για το ασφαλιστικό, εξετάζει τους λόγους της μείωσης των συντάξεων. «Οι ερασιτεχνισμοί στη διαχείριση της οικονομίας το 2015, η κορύφωση της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας, η φυγή των καταθέσεων, η ασφυξία ρευστότητας και οι κεφαλαιακοί έλεγχοι, μάς γύρισαν 2 χρόνια πίσω. Έτσι, σήμερα είμαστε αναγκασμένοι να μειώσουμε τη δαπάνη για συντάξεις κατά 1,8 δισ.» σημειώνει, εξηγεί «πόσο ανυπόστατη είναι η συσχέτιση των περικοπών με τις ζημιές από το PSI» και τονίζει πως «η μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου κινείται στα minima, τα απολύτως απαραίτητα σε ταμειακή βάση»

Ο Ξενοφών Κοντιάδης στο άρθρο του «Μια κριτική αξιολόγηση του προσχεδίου νόμου για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση», που είναι και η εισήγηση του στην εκδήλωση για το ασφαλιστικό της 13ης Ιανουαρίου, παραθέτει οκτώ κριτήρια αξιολόγησης και προσεγγίζει τη νομοθετική πρόταση του Υπουργείου Εργασίας με γνώμονα αν πληρούνται τα κριτήρια αυτά. «Τα κριτήρια αυτά δεν μπορεί να είναι αυθαίρετα, αλλά πρέπει να συναρμόζονται με τις βασικές αρχές οργάνωσης και λειτουργίας του θεσμού της κοινωνικής ασφάλισης» σημειώνει, και επισημαίνει ότι «το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης είναι σήμερα σε οριακό σημείο και απαιτείται η μεταρρύθμισή του με σκοπό την ανάταξη και όχι την αποσύνθεσή του»

Ο Αλέξανδρος Ονουφριάδης παρουσιάζοντας την κατάσταση στον χώρο της κεντροαριστεράς σήμερα, παρατηρεί πως «προσωπικές εφήμερες στρατηγικές υποσκάπτουν το μέλλον της ευρύτερης παράταξης». Εκτιμώντας πως «το πολιτικό κενό που δημιουργήθηκε λόγω της απουσίας ενός πλειοψηφικού μεταρρυθμιστικού κόμματος εξουσίας, οδήγησε στις ουρές των εσωκομματικών εκλογών της ΝΔ και στην εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της» προτείνει συγκεκριμένα βήματα ώστε να δημιουργηθούν οι «συνθήκες για ένα νέο δημοκρατικό, προοδευτικό και πλειοψηφικό κόμμα το οποίο θα μπορούσε να διεκδικήσει εξουσία στις επόμενες εθνικές εκλογές». «Οι προσπάθειες για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς θα αποτύχουν αν γίνουν με συγκόλληση υπαρχόντων πολιτικών σχηματισμών» επισημαίνει ο συγγραφέας.

Ο Θάνος Μπαλασόπουλος και ο Ηλίας Κυριόπουλος, στο άρθρο τους αποτιμούν το ΕΣΥ, καταγράφουν τα προβλήματα που προκλήθηκαν από την κρίση και προτείνουν παρεμβάσεις. «Η θεσμοθέτηση του ΕΣΥ αποτέλεσε κορυφαία τομή στη δομή του κράτους πρόνοιας» σημειώνουν εξηγώντας όμως πως η μεταρρύθμιση υπήρξε ατελέσφορη «εξαιτίας της πολιτικής οικονομίας των μεταρρυθμίσεων και των στρεβλώσεων κατά τη διαδικασία λήψης πολιτικών αποφάσεων». Από την άλλη, η οικονομική κρίση, σημειώνουν, έχει πλήξει «το δίχτυ ασφαλείας και οικονομικής προστασίας απέναντι στους κινδύνους υγείας». Οι συγγραφείς προτείνουν «παρεμβάσεις για να προληφθεί η έκρηξη των ανισοτήτων στην πρόσβαση, τη χρηματοδότηση, την ανταποκρισιμότητα και το επίπεδο υγείας»

Δευτέρα, 11 Ιαν 2016

Επινέ (Épinay-sur-Seine)

αρθρο του:

Ο Νίκος Τσολακίδης θέτει τις ομοιότητες και διαφορές μεταξύ του νέου Επινέ όπως αυτό εκφράζεται σήμερα στην Ελλάδα και του Γαλλικού Επινέ του 1971, σημειώνοντας πως «από την ιστορία αντλεί κανείς μόνο διδάγματα και συμπεράσματα». Η ενωμένη σοσιαλδημοκρατία, εκτιμά, «δεν θα προκύψει με συρραφή κινήσεων που έχασαν το έρεισμα τους στο λαό», αλλά από τη συμμετοχή ανθρώπων «που θα συνεισφέρουν με συγκεκριμένες προτάσεις». Το πολιτικό κεφάλαιο υπάρχει, τονίζει ο Ν. Τσολακίδης: «Είναι αυτοί που έδωσαν τις σκληρές μάχες υπέρ πατρίδας όταν σχεδόν όλοι πίστεψαν στο οργανωμένο ψέμα των συριζανελ» και ζητάει να «αρχίσουμε από κει που λέγαμε την αλήθεια».

Ο Πασχάλης Αγανίδης με το άρθρο του θέτει το μεγάλο κοινωνικό ζήτημα: «πώς θα βγουν εκατομμύρια πολίτες από τις σκιές». Το 2015, εκτιμά, πως έμοιαζε με το 1989 και πως η περίοδος έχει τα χαρακτηριστικά μίας μετακρίσης «που απειλεί όχι μόνο την οικονομική ευημερία, αλλά κυρίως το δημοκρατικό κεκτημένο». Τα γεγονότα της περιόδου αυτής σε παγκόσμιο και σε εθνικό επίπεδο, κατά τον συγγραφέα, επαναφέρουν «τη Δημοκρατία ως το κεντρικό ζήτημα του πολιτικού και ιδεολογικού discourse».  «Πέρα από την δραχμική Ελλάδα της απομόνωσης ή την ευρωπαϊκή Ελλάδα της μόνιμης καθυστέρησης, υπάρχει και η ευρωπαϊκή Ελλάδα της δημοκρατίας και της ευημερίας», σημειώνει.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο άρθρο – παρέμβαση για το ασφαλιστικό και με αφορμή ένα χρόνο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αποτιμά, πρώτον, το κυβερνητικό έργο. «Ένα χρόνο μετά τις εκλογές Ιανουαρίου 2015 η χώρα προσδοκά να επανέλθει το Δεκέμβριο του 2018 στη θέση που ήταν το Δεκέμβριο του 2014» τονίζει και σημειώνει πως «η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου βρέθηκε να χειρίζεται το ασφαλιστικό που η ίδια επιβάρυνε». Δεύτερον, αναλύει τα προβλήματα της κυβερνητικής πρότασης και παραθέτει τις βασικές πτυχές μιας ολοκληρωμένης πρότασης για το ασφαλιστικό. «Η χώρα δεν χρειάζεται οποιαδήποτε παρέμβαση στο ασφαλιστικό αλλά μια δίκαιη κοινωνικά, διορατική αναπτυξιακά και αποτελεσματική δημοσιονομικά μεταρρύθμιση» τονίζει.

Ο Γιάννης Μαντζίκος παρουσιάζει τις «ωρολογιακές βόμβες της διεθνούς πολιτικής», τον Nτόναλντ Τραμπ και τον Τζέρεμι Κόρμπιν, οι οποίοι «μοιράζονται κάτι κοινό και με τη δική μας πολιτική σκηνή: το λαϊκισμό και τη συναφή πολιτική ρητορεία». Εστιάζοντας στις απόψεις τους για εξωτερική πολιτική, επισημαίνει ότι «το κοινό σημείο του Κόρμπιν, του Τραμπ (αλλά και του πρωθυπουργού μας, Αλέξη Τσίπρα) συνοψίζεται στο εξής: θα κάνουμε τον πλανήτη να κινείται σύμφωνα με τις απόψεις που θέλει να ακούσει ο αγριεμένος πολίτης». «Ο λαϊκισμός μπορεί να βοηθά σε εκλογικές νίκες και χειραγώγηση των μαζών, η σύγκρουση όμως με την πραγματικότητα είναι σφοδρή» τονίζει.

Ο Ευάγγελος Λιβιεράτος, με αφορμή την ολλανδική προεδρία της ΕΕ που μόλις ξεκίνησε, παρουσιάζει μια πρόσφατη ολλανδική ταινία, υπερπαραγωγή εποχής με τίτλο «Michiel de Ruyter» («Ο Ναύαρχος»), μια «κινηματογραφική έκπληξη από την Ολλανδία που ξαναφέρνει από εκεί που δεν το περίμενε κανείς το ζήτημα της χρήσης της εθνικής Ιστορίας και της επιρροής της στο ευρύ κοινό μιας χώρας».  «Θέλουν κάτι να πουν οι Ολλανδοί; Θέλουν να θυμίσουν τα δεινά του εμφύλιου διχασμού; Θέλουν να θυμίσουν το διαχρονικό ρόλο επιβολής των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων στις μικρότερες, όταν τις βρίσκουν διχασμένες;» - αναρωτιέται ο συγγραφέας και εύχεται καλή επιτυχία στην Ολλανδική προεδρία.