Ομιλία Γ. Στρατόπουλου στην εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών «Στον απόηχο της ΔΕΘ- Η πορεία της χώρας μέχρι τις εκλογές», τονίζει μεταξύ άλλων: «Στη ΔΕΘ, μας αρέσει να μιλάμε για έναν κόσμο, όπου οι παροχές αυξάνονται χωρίς να αυξάνονται οι φόροι και οι φόροι μειώνονται χωρίς να μειώνονται οι παροχές. Στην πραγματική ζωή, όμως, αυτό για το οποίο μας αρέσει να μιλάμε μόνο με ανάπτυξη μπορούμε να το ζήσουμε. Αλλά και την έξοδο από τα μνημόνια, ακριβώς έτσι την αντιλαμβάνονται οι πολίτες. Ως μια εξέλιξη που θα βελτιώσει το βιοτικό τους επίπεδο. Με λιγότερους φόρους, καλύτερες κοινωνικές παροχές, περισσότερες και καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας. Δηλαδή, οι πολίτες δεν προσδοκούν έξοδο από τα μνημόνια, αλλά έξοδο στην ανάπτυξη.»

Ο Γκίκας Χαρδούβελης στην ομιλία του στην εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών "Στον απόηχο της ΔΕΘ - Η πορεία της χώρας μέχρι τις εκλογές", τονίζει μεταξύ άλλων: «Για να φτάσουμε το βιοτικό επίπεδο που είχαμε το 2007, ακόμα και με 4% πραγματικούς ρυθμούς ανάπτυξης, να σας βάλω και ένα 2% πληθωρισμό άρα να τρέχουμε με ένα 6% το χρόνο, χρειαζόμαστε 6-7 χρόνια για να κλείσουμε το κενό αυτό, την πτώση που είχαμε. Βεβαίως, ακόμα και τότε σε σχέση με τους υπόλοιπους ευρωπαίους δεν θα είμαστε εκεί που ήμασταν το 2007 ακόμα και αν τρέχουμε με 6% για εφτά χρόνια. Τότε είχαμε ένα βιοτικό επίπεδο που ήταν στο 90% της Ευρώπης. Για να τους πιάσουμε εκεί που έχουν φτάσει οι Ευρωπαίοι, θέλουμε σχεδόν άλλα τόσα χρόνια. Διότι εν τω μεταξύ αυτοί ανέβαιναν όσο εμείς πέφταμε.»

Ο Γιώργος Προκοπάκης στην ομιλία του στην εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών "Στον απόηχο της ΔΕΘ - Η πορεία της χώρας μέχρι τις εκλογές" αναφέρεται στο μαξιλάρι και στα ταμειακά διαθέσιμα του δημοσίου, και τονίζει μεταξύ άλλων: " Η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί πως εκταμιεύσεις από τον λογαριασμό του μαξιλαριού μπορεί να γίνουν μόνον με τη σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου του ESM. Είναι η επιτομή της εθνικής υπερηφάνειας! Οι Έλληνες πολίτες δανείζονται από τις αγορές, βάζουν και τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων και ΟΤΑ και δεν μπορεί η κυβέρνησή τους να αποφασίσει για τη χρήση των δικών της χρημάτων!"

 

Ο Στέλιος Κυριαζής εξετάζει τις απώλειες του εξαμήνου της "περήφανης" διαπραγμάτευσης σημειώνοντας, «Το κόστος όμως για την ελληνική οικονομία εξαιτίας της εξάμηνης διαπραγματευτικής τακτικής που κατέληξε στην επιβολή των capital controls δεν περιλαμβάνει μόνο τη χαμένη ανάπτυξη και τη συνεπαγόμενη επίπτωση στο δανεισμό και το 3ο μνημόνιο. Είναι και η απώλεια κεφαλαίων, τα λεφτά δηλαδή που φύγαν από το οικονομικό μας σύστημα ήδη από το φθινόπωρο του 2014 λόγω της διαφαινόμενης αβεβαιότητας που αναμενόταν να ακολουθήσει την εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ εξαιτίας της συγκρουσιακής ρητορικής του με τους δανειστές και η οποία φυγή κεφαλαίων συνεχίστηκε και τους πρώτους μήνες του 2015 λόγω της «περήφανης» διαπραγματευτικής τακτικής του»

Ο Μελέτης Ρεντούμης γράφει για την απειλή του παγκόσμιου οικονομικού κραχ από τη Μεσόγειο: «Είναι δύσκολο να αποτιμήσει κανείς ποια θα είναι τα επόμενα βήματα των εν λόγω χωρών αναλόγως των διεθνών συνθηκών, αλλά το βέβαιο είναι ότι αν δεν γίνουν τόσο παγκόσμια, όσο και στην περιοχή της Μεσογείου αμοιβαίοι συμβιβασμοί, για να βρεθεί μία φόρμουλα εμπορίου και χρηματοδότησης των ελλειμμάτων, είτε από την δημοσιονομική είτε από τη νομισματική πολιτική, μπορεί να μιλάμε για μία κρίση χειρότερη του 2008 που καμία κοινωνία δεν θα ήθελε να ξαναζήσει.»

Ο Νίκος Λαλιώτης γράφει: «Η πολιτική ζωή της χώρας, κινείται μεταξύ ψεύδους και ανοησίας, ένα δίπολο που τροφοδοτεί το ένα το άλλο. Το ψέμα ως πολιτικό όπλο χρησιμοποιείται πλέον ωμά, άνανδρα, χωρίς ντροπή για την εξυπηρέτηση των σκοπών αυτών που το χρησιμοποιούν, με πολύ εντυπωσιακά αποτελέσματα αφού χαρίζει άκοπα πρωθυπουργίες, βουλευτικές έδρες και υπουργικούς θώκους. Το ψέμα ως πολιτικό όπλο λειτουργεί όσο υπάρχει η ανοησία που θα το δεχθεί, όσο υπάρχουν εκείνοι που θα το αγοράσουν, όσο υπάρχουν εκείνοι που αδυνατούν να κρίνουν, εκείνοι που δεν μπορούν να το αναγνωρίσουν... Πλειοψηφικές μάζες το αποδέχονται ως αλήθεια και εκλέγουν κυβερνήσεις με ολέθρια αποτελέσματα.»

Ο Πρόεδρος του Κύκλου Ιδεών, Πέτρος Καβάσαλης, γράφει για τον Σταύρο Τσακυράκη: «Ο Κύκλος Ιδεών για την Εθνική Ανασυγκρότηση αποχαιρετά με θλίψη έναν καλό φίλο, έναν δάσκαλο που αγαπούσαν οι φοιτητές του με πάθος, έναν τολμηρό και διακεκριμένο πρωταγωνιστή της δημόσιας πνευματικής ζωής. Ο Σταύρος Τσακυράκης μας δίνει το παράδειγμα μιας ζωής με ορθολογική ανησυχία, δημιουργική αυτο-ειρωνεία, αδιαπραγμάτευτη αξιοπρέπεια και μαχητικότητα με επιχειρήματα. Θα μας λείψει. Μα περισσότερο θα λείψει από τον τόπο μας τη στιγμή που τον είχε πολύ ανάγκη.»

Ο Αλέκος Κρητικός γράφει για τους νέους κανονισμούς των Διαρθρωτικών και Επενδυτικών Ταμείων: «Μήπως είναι ήδη αργά, σε ό,τι αφορά τη νέα περίοδο 2021-2027; Μάλλον ναι. Δεν υπάρχει χρόνος να αλλάξουν εκ βάθρων οι προτάσεις της Επιτροπής και να εγκριθούν στη συνέχεια από το σημερινό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο κ.λπ. χωρίς αυτό να καθυστερήσει σημαντικά την έναρξη υλοποίησης, με όλες τις δυσμενείς συνέπειες που αυτό θα συνεπαγόταν. Μια λύση θα ήταν να αποφασισθεί ότι οι προτεινόμενοι νέοι κανονισμοί θα ισχύσουν για μια τριετία, το νέο ΕΣΠΑ να είναι και αυτό τριετές και να δοθεί σαφής πολιτική κατεύθυνση/εντολή στις υπηρεσίες να προετοιμάσουν, στο διάστημα αυτό, νέες προτάσεις από μηδενική βάση αυτή τη φορά.»

Ο Γιώργος Θεοδωρίδης γράφει για την πολιτική βία και τους τρόπους αντιμετώπισης της: «Η απάντηση, λοιπόν, στην κουλτούρα της πολιτικής βίας και του αντιθεσμικού μίσους πρέπει να είναι ισχυρή και μη βίαιη. Αυτή η ισορροπία διεισδυτικότητας και ήπιας ισχύος είναι το αναγκαίο μείγμα επικοινωνίας που οφείλουν να προσδιορίσουν κόμματα, φορείς, ενεργοί πολίτες που θέλουν να θεωρούν εαυτούς γνήσιους παράγοντες της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας ενός κράτους μέλους του πολιτισμένου κόσμου. Το στοίχημα δεν είναι απλώς μεγάλο και «κρίσιμο». Είναι υπαρξιακό και ταυτοποιητικό της Ελλάδας στα χρόνια μετά την πιο ισοπεδωτική κοινωνική κρίση που έχει γνωρίσει σε οποιαδήποτε περίοδο ειρήνης στη διάρκεια του βίου της ως ανεξάρτητου κράτους.»

Τετάρτη, 30 Μαϊ 2018

Η κουλτούρα της βίας

αρθρο του:

Ο Νίκος Λαλιώτης γράφει για την κουλτούρα της βίας: «Η επόμενη μέρα της χώρας, θα πρέπει να είναι ένα καθαρό όραμα και μια απόφαση να λύσουμε τα προβλήματά μας με γνώση και ψυχραιμία, με νου και ρεαλισμό, μια απόφαση για επιστροφή στην κανονικότητα της Δημοκρατίας και του πολιτισμού. Οι επόμενες εκλογές θα είναι το ορόσημο και η βασική προϋπόθεση για αλλαγή σελίδας, θα είναι η ευκαιρία της εκδήλωσης αυτής της απόφασης της κοινωνίας, θα είναι η νέα εντολή προς την επόμενη κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα. Θα είναι η ευκαιρία της κοινωνίας να περιθωριοποιήσει εκείνους που έπαιξαν με την χώρα, εκείνους που την έβλαψαν, εκείνους που την δίχασαν.»