"Την επόμενη μέρα (που έρχεται) όλα αυτά τα συστήματα εξουσίας και διαχείρισης, θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες από τα μέτρα για την αντιμετώπισή του Ιού. Με δεδομένο ότι σύμφωνα με όλες οι εκτιμήσεις και προβλέψεις βαδίζουμε προς μία μακρά και δύσκολη πολιτικοοικονομικοκοινωνική κρίση, το διακύβευμα είναι αν θα χτίσουμε το μέλλον μας με συνταγές και πρόσωπα του ( αποτυχημένου ) παρελθόντος ή θα προτάξουμε στον τρόπο σκέψης και δράσης ξεχασμένες αρχές και αξίες."

"Και τότε εμφανίστηκε απροσδόκητα ο Κορωνοϊός με συνέπεια αρκετοί από τους παραπάνω ‘τζάμπα μάγκες και τσαρλατάνους’ να μετατραπούν εν μία νυκτί σε φοβισμένους ελεημοσυνάριους. Από τον αδιάφορο για την πλέμπα ελιτίστα κι από το μοναχοφάη μικρομεσαίο στον έντρομο ανθρωπάκο, μιας Πανδημίας εγκλεισμός. Οι δόξες του παρελθόντος αντεκατεστάθησαν από το άγχος της επόμενης μέρας. Από την ανισότητα στα αγαθά του πλούτου στην ισότητα στους κοινούς κινδύνους για τη ζωή, μιάς ανασφάλειας δρόμος. Τα σπίτια-φρούρια και τα χαμηλά ισόγεια κρύβουν πλέον τα ίδια συναισθήματα δέους.
Την περίοδο αυτή δεν ηττήθηκε ο Καπιταλισμός [όπως αφελώς διατείνονται μερικοί]. Ηττήθηκε - κι ελπίζω οριστικά - ο λαϊκισμός της εύκολης ατάκας "

 "The American Foreign Policy must work closer with its reliable allies in the Eastern Mediterranean to ensure that the region will maintain its western status and construct more durable and efficient deterrent mechanism against the various rogue elements that thrive at the moment. Perhaps, Jacksonianism is the formidable ideological narrative in Washington at present, alas, in its most extreme and entrenched mode, and the American public after a long period of being around and about in the most profound Hobbesian alleys of the globe feels the urge to return to Ithaca, yet if Iran and Turkey would be allowed to pursue their revisionist agendas against the other states of the region then the Eastern Mediterranean will enter in its most fluctuating phase since the end of WWII. Such a turn will require from the U.S. to adopt a Hamiltonian approach"

Ο Κύκλος ιδεών ξεκινάει μια πρωτοβουλία φιλοξενίας άρθρων στο site www.ekyklos.gr με θέμα την πανδημία και τον COVID-19, είτε από την οπτική την ιατρική / βιολογική/ βιοηθική, είτε από την οπτική την θεσμική (δημοκρατία, θεμελιώδη δικαιώματα), είτε από την οπτική της καινοτομίας (και της τεχνολογικής αλλά και της οργανωσιακής, δηλ. των «πρωτοκόλλων» που θα επιτρέψουν στις παραγωγικές δυνάμεις την επανεκκίνηση της οικονομίας μέσα στο πλαίσιο που ορίζουν οι κανόνες προστασίας της δημόσιας υγείας κλπ.), είτε από την οπτική της κοινωνίας των πολιτών και των επιπτώσεων της πανδημίας στο κοινωνικό σύνολο και στον άνθρωπο. 

Οι αρθρογράφοι του Κύκλου Ιδεών έχουν επιστημονική γνώση σχετική με τα θέματα που αναλύουν. Στόχος μας είναι η ανάλυση και παρουσίαση θεμάτων, που μπορούν να συνεισφέρουν στην επίγνωση της νέας αυτής κατάστασης  εν καιρώ πανδημίας.

 

O Γιάννης Καραχισαρίδης γράφει: "Στο τέλος της διαδρομής μπορεί να συναντήσουμε μια Ευρώπη αποκεντρωμένη με ισχυρές εθνικές ταυτότητες, με τους Βάσκους να απολαμβάνουν την αυτονομία και τη γλώσσα τους, χωρίς να νιώθουν καμιά απομόνωση και το Γιβραλτάρ να στέκει περήφανο στο βράχο του, χωρίς καταναγκασμούς από αποικιοκράτες.  Και ταυτόχρονα στο τέλος της διαδρομής μπορεί να συναντήσουμε μια Ευρώπη πολύ πιο συνεκτική, απ’ ότι είναι σήμερα και ακόμα πιο αλληλέγγυα στα μέλη της. Κι αν έτσι, στο τέλος της διαδρομής, διαπιστώσουμε τη θαυμαστή συνύπαρξη των φυγόκεντρων και των κεντρομόλων δυνάμεων, ίσως καταλάβουμε ότι οι αντιφάσεις προσδίνουν ζωτικότητα στη κίνηση της Ιστορίας, παρά διχάζουν ή ακυρώνουν."

Ο Φαίδων Φαρμάκης γράφει για την 4η Βιομηχανική Επανάσταση: «Η 4η Βιομηχανική Επανάσταση μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα ισορροπία δυνάμεων στο διεθνές σύστημα και σε συνδυασμό με την τρέχουσα τάση του νεοπροστατευτισμού λόγω των εμπορικών πολέμων, δημιουργεί τις συνθήκες για ανάδειξη νέων παικτών, σε περιφερειακό κυρίως επίπεδο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, όσα κράτη προβούν σε έγκαιρη διάγνωση των νέων συνθηκών και παράλληλα δημιουργήσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις εκμετάλλευσης των όποιων ευκαιριών, έχουν σοβαρές πιθανότητες να αναβαθμίσουν τον γεωπολιτικό τους ρόλο, αυξάνοντας το ειδικό βάρος τους στο σύστημα.»