Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: Ανάπτυξη

"Μπροστά μας έχουμε μια ανηφόρα με τα καλά και τα άσχημά της. Οικονομική ύφεση και πλήγμα σε παραγωγούς και καταναλωτές από τη μια. Branding, νέες  τεχνολογίες, καθετοποίηση παραγωγής  από την άλλη. Στο χέρι των Ελλήνων παραγωγών, της Πολιτείας και της ΕΕ είναι να αντιδράσουν προς τη σωστή κατεύθυνση ώστε να βγούμε όσο το δυνατόν με μικρότερες απώλειες και περισσότερη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που έχουμε στην διάθεσή μας, από αυτή  τη δοκιμασία."

Ο Φαίδων Φαρμάκης γράφει για την 4η Βιομηχανική Επανάσταση: «Η 4η Βιομηχανική Επανάσταση μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα ισορροπία δυνάμεων στο διεθνές σύστημα και σε συνδυασμό με την τρέχουσα τάση του νεοπροστατευτισμού λόγω των εμπορικών πολέμων, δημιουργεί τις συνθήκες για ανάδειξη νέων παικτών, σε περιφερειακό κυρίως επίπεδο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, όσα κράτη προβούν σε έγκαιρη διάγνωση των νέων συνθηκών και παράλληλα δημιουργήσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις εκμετάλλευσης των όποιων ευκαιριών, έχουν σοβαρές πιθανότητες να αναβαθμίσουν τον γεωπολιτικό τους ρόλο, αυξάνοντας το ειδικό βάρος τους στο σύστημα.»

Η Ματούλα Καραγιάννη γράφει για την περιβαλλοντική διαχείριση μέσα από την περιφερειακή αναδιάρθρωση: «Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας, ότι οφείλουμε να μη σπαταλάμε αυτήν την πολύτιμη πηγή ζωής που η φύση μας παρέχει, το ύδωρ, ενώ μπορούμε να δώσουμε αξία στα απόβλητα. Κι αυτό δύναται να επιτευχθεί μέσα από τη «βιομηχανική συμβίωση». Να μπορούν επιτέλους οι βιομηχανίες να συμβάλλουν στην κυκλική οικονομία. Με ποιον τρόπο; η μετατροπή του υποπροϊόντος της μιας βιομηχανίας, να αποτελέσει πρώτη ύλη για τα προϊόντα, σε άλλη βιομηχανία.» και σημειώνει: «Οφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας, ένα καθαρό περιβάλλον, με αειφόρο ανάπτυξη.»

Ο Μελέτης Ρεντούμης γράφει τη λειτουργία του ανταγωνισμού και του επιχειρείν στην ΕΕ: «Πρέπει να γίνει μία ώριμη συζήτηση στην Ένωση, για το ποια θα είναι από δω και στο εξής η ευρωπαϊκή στρατηγική στο θέμα του επιχειρείν και να βρεθεί η χρυσή τομή μεταξύ προάσπισης του ανταγωνισμού για όλα τα κράτη μέλη, αλλά από την άλλη να δοθούν κίνητρα και σε μεγάλες επιχειρήσεις να μπορούν να ανταγωνίζονται με ασφάλεια στο διεθνές γίγνεσθαι, δημιουργώντας υπεραξία για τους εργαζόμενους, τους μετόχους και εν τέλει για τους Ευρωπαίους καταναλωτές. Μία νέα εποχή αλλαγών έχει ήδη ξεκινήσει στην ΕΕ και σίγουρα η νέα Επιτροπή θα κληθεί να δώσει μία οριστική λύση στο ζήτημα»

Ο Αλέκος Κρητικός γράφει για τους νέους κανονισμούς των Διαρθρωτικών και Επενδυτικών Ταμείων: «Μήπως είναι ήδη αργά, σε ό,τι αφορά τη νέα περίοδο 2021-2027; Μάλλον ναι. Δεν υπάρχει χρόνος να αλλάξουν εκ βάθρων οι προτάσεις της Επιτροπής και να εγκριθούν στη συνέχεια από το σημερινό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο κ.λπ. χωρίς αυτό να καθυστερήσει σημαντικά την έναρξη υλοποίησης, με όλες τις δυσμενείς συνέπειες που αυτό θα συνεπαγόταν. Μια λύση θα ήταν να αποφασισθεί ότι οι προτεινόμενοι νέοι κανονισμοί θα ισχύσουν για μια τριετία, το νέο ΕΣΠΑ να είναι και αυτό τριετές και να δοθεί σαφής πολιτική κατεύθυνση/εντολή στις υπηρεσίες να προετοιμάσουν, στο διάστημα αυτό, νέες προτάσεις από μηδενική βάση αυτή τη φορά.»

Η Αλεξάνδρα Δαλιάνη, στην ομιλία της στο Διεθνές Συνέδριο του Δικτύου Greek Forward III: Προοδευτικές Πολιτικές για τις Πόλεις του Σήμερα και του Αύριο, τονίζει: «Η σύγχρονη τάση στην πολεοδομία είναι να συλλαμβάνουμε την πόλη ως δίκτυο όπου πολίτες και λειτουργίες αλληλεπιδρούν. Το αστικό περιβάλλον γίνεται σύνθετο. Η ανομοιογένεια πληθυσμού δημιουργεί συχνά συγκρούσεις, ανισότητες, αποκλεισμό. Τίθεται το ζήτημα της ατομικής ευημερίας σε αυτό το νέο περιβάλλον, διότι χωρίς ευημερία η πόλη χάνει ένα βασικό λόγο της ύπαρξής της. Για να ευημερεί ο πολίτης ανεξαρτήτως εθνικότητας, ηλικίας, κοινωνικής τάξης, είναι απαραίτητη η ευημερία του συνόλου, που ενισχύει την αρμονική συμβίωση. Η ιστορία της πολεοδομίας είναι γεμάτη παραδείγματα εκτοπισμών κοινωνικών ομάδων.»

Δευτέρα, 07 Αυγ 2017

Για ποια Ανάπτυξη Μιλάμε

Ο Νίκος Μπουνάκης μιλάει για την σημασία και τα προβλήματα της αγροτικής ανάπτυξης εξηγώντας πως «εκτός από την συνεχή μείωση της παραγωγής, η Ελληνική Αγροτική οικονομία αντιμετωπίζει προβλήματα παραγωγικότητας, ανταγωνιστικότητας, αλλά και αδυναμία δημιουργίας υπεραξίας της Ελληνικής Αγροτικής παραγωγής». Ο Ν. Μπουνάκης σημειώνει πως « η Ελληνική αγροτική οικονομία κινείται με τον αυτόματο πιλότο της ΚΑΠ, τις επιδοτήσεις και τις παραδοσιακές καλλιέργειες» τονίζοντας πως «δεν υπήρξε και δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο για την αγροτική ανάπτυξη». Ο συγγραφέας παραθέτει 4 προτάσεις για την Αγροτική ανάπτυξη και σημειώνει πως «ο κίνδυνος τον οποίο πρέπει να αποφύγουμε είναι η περαιτέρω συρρίκνωση της αγροτικής μας οικονομίας»

Ο Μελέτης Ρεντούμης σχολιάζει το ζήτημα της ανακύκλωσης καθώς «μόνο το 16% στη χώρα μας ανακυκλώνεται και ανακτάται, όταν στις περισσότερες χώρες της ΕΕ το ποσοστό αυτό φθάνει ακόμα το 70% δημιουργώντας συνθήκες ανάπτυξης και απασχόλησης». Ο συγγραφέας σημειώνει πως «πρέπει να ξεπεραστεί στην Ελλάδα είναι ο απέραντος λαϊκισμός που καλλιεργεί το πολιτικό σύστημα και συντηρούν οι πολίτες με τον τρόπο τους», και εξηγεί πως στην Ελλάδα οι πολίτες αντιδρούν σε κάθε σύστημα διαχείρισης αποβλήτων «γιατί πιστεύουν ότι οι περιουσίες τους θα υποβαθμιστούν και ότι δεν πρόκειται να τηρηθούν αυστηροί κανόνες ασφαλείας, κάτι που δεν ισχύει καθώς το ευρωπαϊκό πλαίσιο».

Ο Θεόδωρος Φέσσας στην παρέμβασή του στο Συνέδριο του Κύκλου Ιδεών, Η Ελλάδα Μετά, τόνισε: «Το αυτονόητο είναι σήμερα, εντελώς συσχετισμένο με την αλήθεια. Παραδείγματος χάριν δεν είναι αυτονόητο ότι η υπερφορολόγηση καταστρέφει την επιχειρηματικότητα και την παραγωγική εργασία; Δεν είναι αυτονόητο, ότι σήμερα όσοι δεν μπορούν να δουλέψουν-είτε συνταξιούχοι, είτε άνεργοι- εξαθλιώνονται, όσοι δουλεύουν συνθλίβονται από τις εισφορές και τους φόρους και όσοι μπορούν να προκόψουν μεταναστεύουν; Δεν είναι αυτονόητο, ότι δεν μπορείς να δημιουργήσεις επενδύσεις και να φέρεις κεφάλαια στη χώρα, όταν δεν έχεις λύσει θέματα, όπως είναι το αδειοδοτικό, το χωροταξικό, η απονομή δικαιοσύνης, το σταθερό φορολογικό πλαίσιο;»

Ο Τάσος Γιαννίτσης στην ομιλία του στο Συνέδριο του Κύκλου Ιδεών, Η Ελλάδα Μετά, μιλάει για την «ανάγκη μιας νέας αναπτυξιακής-βιομηχανικής πολιτικής» και αναλύει 5 στόχους, τονίζοντας όμως πως αρκετοί από τους στόχους που ανέφερε δεν είναι νέοι, ούτε οι μόνοι δυνατοί, «νέο θα ήταν το να υλοποιηθούν» σημειώνει. «Το Κράτος καλείται να έρθει σε σύγκρουση με τον εαυτό του, τα συμφέροντα, τις ισχυρές δυνάμεις και τους συσχετισμούς, που κυριαρχούν μέσα και πίσω του, τα λάθη του. Και το μεγάλο ερώτημα είναι πώς μπορεί το αίτιο που προκάλεσε το αιτιατό να γίνει ταυτόχρονα και ο πολέμιός του. Η απάντηση είναι προφανής» τονίζει ο Τ. Γιαννίτσης.

Σελίδα 1 από 5