Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: Πολιτικό Σύστημα - Κόμματα

Τετάρτη, 23 Μαρ 2016

Το ορατό ρήγμα

O Νίκος Ορφανός θέτει το ζήτημα του ρήγματος ανάμεσα «στην πραγματική ζωή των ανθρώπων και τους κομματικούς σχεδιασμούς των λογής αρχηγών και επικεφαλής» εξηγώντας πως «οι πολίτες, δεν είναι και δε θέλουν όλο και περισσότερο να είναι, απλοί χειροκροτητές του μεγάλου ηγέτη-πολιτικού πρωταγωνιστή» και συμπληρώνοντας πως οι πολίτες «θέλουν να ακούγονται, χωρίς όμως να τρώνε ατελείωτα τις ώρες τους σε ατελείωτες συζητήσεις, αδιέξοδα συνέδρια και αιώνιες διεκδικήσεις». Ο συγγραφέας εκτιμά πως «στην εποχή του διαδικτύου, τα σταριλίκια μας τελειώσανε» και τονίζει πως «αν δε βγούμε στην κοινωνία, στο τέλος την αίθουσα θα τη σκουπίσουν οι αρχηγοί με τα παρεάκια τους»

Τετάρτη, 16 Μαρ 2016

Παραδομένοι στην αδράνεια

O Γιώργος Κίσσας καταθέτει τη δική του μαρτυρία για την περίοδο αυτή, σημειώνοντας πως «για πρώτη φορά, μία ολόκληρη γενιά γαλουχείται μέσα στο μίσος, στην απάθεια και στην απόδοση ευθυνών στις προηγούμενες» επισημαίνοντας πως «η κοινωνία στο σύνολό της παρέμεινε μόνο στο στάδιο της απόδοσης ευθυνών και δεν ενδιαφέρθηκε στο ελάχιστο για την έξοδο από αυτή, συμμετέχοντας η ίδια στην προσπάθεια». Ο συγγραφέας υποστηρίζει πως «ούτε οι ηθικές φενάκες, αλλά ούτε και η πρόφαση της εμπειρίας μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτικές επιλογές» και τονίζει πως «Η ‘’αλλαγή’’, παραμένει ακόμη και σήμερα το πιο ουσιαστικό αίτημα για την μετεξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας»

Ο καθηγητής κ. Χρήστος Παπαγεωργίου απορρίπτει την άποψη ότι η αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ οφείλεται στο ότι δεν είναι «πραγματικοί Αριστεροί», και πως «αν συμμετείχαν και άλλα «Προοδευτικά» κόμματα τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα» και υποστηρίζει πως «δεν υπάρχει Αριστερό μονοπάτι προς την έξοδο από την οικονομική κρίση αλλά μόνον προς την άβυσσο». Ο συγγραφέας εκτιμά πως «η τελευταία κυβέρνηση που ονομάστηκε υποτιμητικά ως η κυβέρνηση των «Σαμαρο-Βενιζέλων» είχε βρει ένα κάποιο σωστό μίγμα οικονομικής πολιτικής» και τονίζει πως η λύση στο Ελληνικό πρόβλημα είναι να γίνει η Ελλάδα μια χώρα Δημοκρατική και φιλελεύθερη οικονομικά.

Παρασκευή, 11 Μαρ 2016

Ποια Αριστερά για την Ευρώπη;

Ο καθηγητής κ. Παναγιώτης Ιωακειμίδης αναλύει την κατάσταση στο Εργατικό κόμμα στη Βρετανία με τον Τζ. Κόρμπιν, για τον οποίο «η πλειοψηφία των Εργατικών εμφανίζεται σε απόγνωση γιατί θεωρεί ότι το Εργατικό Κόμμα γίνεται ανεκλόγιμο». Ο κ. Ιωακειμίδης μεταφέροντας το θέμα στην Ελλάδα, καθώς «οι ιδέες του Κόρμπιν εμφανίζονται να είναι κάτι παρεμφερές με αυτές του ακραίου ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ» σημειώνει πως «η Αριστερά μπορεί να είναι αποτελεσματικός συντελεστής αλλαγής όταν είναι και εκλόγιμη» και σημειώνει πως «οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς/ σοσιαλδημοκρατίας/μεταρρυθμιστικού κέντρου θα πρέπει να προχωρήσουν τάχιστα στην συγκρότηση του ενιαίου φορέα ικανού να προσβλέπει στην πολιτική εξουσία»

O Νίκος Γκιώνης εξετάζει τις όψεις του εγχώριου πολιτικού φονταμενταλισμού που είναι κατά τον συγγραφέα, η εθνικοφροσύνη και ποπουλισμός. «Η εθνικοφροσύνη συνδέθηκε με κάθε λογής ιδεολογικοπολιτικό ξέβρασμα και στάθηκε καθηλωτικά απέναντι σε κάθε τι που εκτιμούσαν πως τις υπερέβαινε, όπως στα Ευαγγελικά, στον αφορισμό του Ελευθέριου Βενιζέλου» σημειώνει ο συγγραφέας και σημειώνει πως «η οιονεί διοίκηση του κράτους από τις συνιστώσες δυνάμεις του ελληνο - φονταμενταλιστικού δημιουργήματος, οδηγήθηκε μερικές φορές σε ήττες». «Το παρακράτος της εποχής του Λαμπράκη, ως αιτιατό του τότε πολιτικού φονταμενταλισμού, έχει δώσει προ πολλού και αθόρυβα την θέση του στους θυλάκους του λαϊκισμού» τονίζει.

Ο Γιάννης Γεράσιμος συλλογιζόμενος το ζήτημα της ανάγκης συγκρότησης του Προοδευτικού Κέντρου, εκτιμά πως «πρέπει να έχει ως αναγκαίο υπόστρωμα και πυξίδα την πλούσια ιστορική κληρονομιά, την κυβερνητική εμπειρία και τη βαθιά διαχειριστική επίγνωση αλλά και την ικανότητα συστράτευσης των ευρύτερων δυνατών κοινωνικών δυνάμεων γύρω από μια προοπτική κοινωνικής δικαιοσύνης και οικονομικού εκσυγχρονισμού ως θεμελιώδη παράμετρο επιβίωσης και ποιοτικής διαβίωσης». Ο συγγραφέας τονίζει πως «η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς δε μπορεί παρά να είναι συνυφασμένη με τον αγώνα για την προστασία της δημοκρατίας» και καταλήγει πως «αποτελεί μια βαθιά ιστορική πρόκληση που απαιτεί τη συστράτευση των ευρύτερων δυνάμεων του προοδευτικού κέντρου»

Παρασκευή, 26 Φεβ 2016

Κρατήσατε το Κέντρο!

Ο Μάνος Επιτροπάκης αναλύει «γιατί το κέντρο». Αναζητώντας απάντηση σχετικά με το βάρος του συνθετικού «αριστερά» στον όρο «κεντροαριστερά» εκτιμά πως αν αριστερά είναι ο κρατισμός, η απέχθεια σε οτιδήποτε ιδιωτικό, η εξίσωση προς τα κάτω, τότε «δεν θέλουμε να είναι στοιχείο της ταυτότητάς μας» και τονίζει πως «με τον Σύριζα και την ΝΔ έχουμε οριζόντιες αποστάσεις, αλλά ειδικά με τον Σύριζα, έχουμε και κάθετες». Ο συγγραφέας εκτιμά πως «η κατάκτηση του κέντρου είναι όρος επιβίωσης», τονίζει πως «αν παραχωρήσουμε το κέντρο στη ΝΔ, υπονομεύουμε τη θέση μας» και σημειώνει πως πρέπει «ο φορέας να συγκροτηθεί από μηδενική βάση».

Πέμπτη, 18 Φεβ 2016

«Χώρος» και Χρυσή Αυγή

O Σίμος Ανδρονίδης εξετάζει τη σχέση του «χώρου» με τη Χρυσή Αυγή. «Σε συνοικίες πέριξ του κέντρου των Αθηνών, η Χρυσή Αυγή, μετασχηματίστηκε σε βίαιη ολότητα χρησιμοποιώντας ως ελκτική δύναμη την αφήγηση του βέβηλου ξένου που ‘επιμολύνει’ το ιερό και την ‘ιερότητα’ του εδαφικού-κοινωνικού χώρου» σημειώνει ο συγγραφέας εκτιμώντας πως «η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που επέβαλλε η Χρυσή Αυγή είχε ως στόχο την εκκαθάριση ενός χώρου και την παράδοσή του στους ‘καθαρούς’ Έλληνες.» Ο συγγραφέας εκτιμά πως η ΧΑ «επιδίωξε να καταστεί η συσσωμάτωση εκείνη που συνυφαίνει την κρίση ως δεσμός ανάκτησης και συγκρότησης ενός συνασπισμού εξουσίας.»

Ο Δημήτρης Τέλλης στο άρθρο του για την κεντροαριστερά, «ενός χώρου που με την ακινησία που τον διακρίνει, δεν αποπνέει παρά «μούχλα» και παρακμή» όπως σχολιάζει, εκτιμά πως «η συζήτηση που άνοιξε περί προοδευτικού Κέντρου και σοσιαλδημοκρατίας φαντάζει όαση αυθεντικού ιδεολογικοπολιτικού λόγου μέσα σε μια έρημο στείρου οργανωτισμού και μικροκομματικού τακτικισμού». Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι παρά τις δυσκολίες, «για να επιτευχθεί αμφίπλευρη διεύρυνση απαιτείται επιθετική επικοινωνιακή στρατηγική, ουσιαστικά βήματα ανανέωσης και πολιτικού rebranding και το κυριότερο: υλοποιήσιμες προτάσεις» και τονίζει πως «αυτό το εγγυάται μόνον μια κατά βάση κεντρώα προγραμματική πλατφόρμα.». «Για εμάς ένας είναι ο δρόμος: να πείσουμε...» σημειώνει.

O Ανέστης Αντωνιάδης εξετάζει την κατάσταση στην κεντροαριστερά σήμερα σημειώνοντας πως «η κοινωνία αδιαφορεί για τους «κεντροαριστερούς», όταν αυτοί αδιαφορούν γι’ αυτήν». Ο συγγραφέας τονίζει πως «ο πολίτης και κυρίως ο κεντροαριστερός, κουράστηκε, τον κουράσαμε και θέλει πλέον ξεκάθαρες λύσεις και κυρίως ξεκάθαρες προτάσεις» και επισημαίνει πως «το να πάμε σε ένα μοντέλο ΣΥΡΙΖΑ με συνιστώσες, μόνο και μόνο να κρατήσουμε τα κομματίδια μας και την υποτιθέμενη αυτοτέλεια μας είναι στρατηγικό λάθος και πρέπει να το αντιληφθούμε άπαντες» Δύο λύσεις προκρίνει ο συγγραφέας: «ή ΠΑΣΟΚ ή μια λύση σαν το Έπινε του Μιτεράν: όλα από την αρχή από μηδενική βάση».

Σελίδα 12 από 15