Τετάρτη, 02 Μαρ 2016

Η εθνική μας μοναξιά

αρθρο του:

Ο Νίκος Τσολακίδης εξετάζει τις ομοιότητες στη συμπεριφορά των πολιτών ανάμεσα στις περιόδους που δοκιμάστηκε οικονομικά η χώρα μας (1827, 1843, 1893, 1932) και τη σημερινή. «Ποιος φταίει που ως έθνος ενώ έχουμε βιώσει τόσες οδύνες, συνεχίζουμε να επαναλαμβάνουμε λανθασμένες συμπεριφορές και να αντιδρούμε με την ίδια παρόρμηση, όπως και τότε;» αναρωτιέται και σημειώνει πως «τρομάζει η ιδέα ότι δεν έχουμε διδαχθεί από τα λάθη μας και είμαστε ακόμη επιρρεπείς στο ψέμα και τις πρόσκαιρες ολέθριες ψευδαισθήσεις που αυτό δημιουργεί». Ο συγγραφέας εκτιμά πως πρέπει αλλάξουμε, «γιατί ανήκουμε σε ένα παγκόσμιο χωριό και η εθνική μοναξιά δεν μας πρέπει»

Παρασκευή, 26 Φεβ 2016

Κρατήσατε το Κέντρο!

αρθρο του:

Ο Μάνος Επιτροπάκης αναλύει «γιατί το κέντρο». Αναζητώντας απάντηση σχετικά με το βάρος του συνθετικού «αριστερά» στον όρο «κεντροαριστερά» εκτιμά πως αν αριστερά είναι ο κρατισμός, η απέχθεια σε οτιδήποτε ιδιωτικό, η εξίσωση προς τα κάτω, τότε «δεν θέλουμε να είναι στοιχείο της ταυτότητάς μας» και τονίζει πως «με τον Σύριζα και την ΝΔ έχουμε οριζόντιες αποστάσεις, αλλά ειδικά με τον Σύριζα, έχουμε και κάθετες». Ο συγγραφέας εκτιμά πως «η κατάκτηση του κέντρου είναι όρος επιβίωσης», τονίζει πως «αν παραχωρήσουμε το κέντρο στη ΝΔ, υπονομεύουμε τη θέση μας» και σημειώνει πως πρέπει «ο φορέας να συγκροτηθεί από μηδενική βάση».

Ο Αλέκος Κρητικός εξετάζει την κατάσταση με το ΕΣΠΑ παρομοιάζοντας την με «το τεστ για τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να ενώσουμε εννέα τελείες, σε διάταξη τετραγώνου» όπου η «λύση δίδεται μόνο όταν βγούμε από το πλαίσιο του τετραγώνου». Σημειώνοντας ότι «οι προκηρύξεις προγραμμάτων ΕΣΠΑ άρχισαν με δύο χρόνια καθυστέρηση» εξετάζοντας τα αίτια της καθυστέρησης και αναζητώντας τη λύση, καταλήγει ότι «η απάντηση βρίσκεται στο τεστ με τις 9 τελείες»: «Να βγούμε, ως κράτη μέλη και ως Ε. Επιτροπή, από το σημερινό πλαίσιο στο οποίο έχουμε αυτοεγκλωβισθεί, να σύρουμε γραμμές έξω από το τετράγωνο με τις 9 τελείες»

Ο Γιώργος Παπακωνσταντής εξετάζει τις εξελίξεις στο προσφυγικό –μεταναστευτικό το τελευταίο χρόνο παραθέτοντας αναλυτικά τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με βασικότερο όλων την επέκταση, κι όχι την κατάργηση όπως έκανε, των Κέντρων Κράτησης και των hot spots . Ο συγγραφέας προκρίνει την δημιουργίας Κέντρων Πρώτης Υποδοχής στις ακτές της Τουρκίας (πλωτών hot spots), και υποστηρίζει ότι «η κρίση του μεταναστευτικού –προσφυγικού ήταν η ιδανική ευκαιρία για τη χώρα να επανακτήσει το χαμένο έδαφος». Ο Γ. Παπακωνταντής παραθέτει αναλυτικά 9 πρωτοβουλίες που μπορούν να ληφθούν σήμερα κιόλας ώστε να αντιμετωπιστεί το μείζον αυτό ζήτημα.

 

Ο Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης στο άρθρο του εκτιμώντας ότι την 12ετία μέχρι την κρίση, σημειώθηκε ένας «εκτροχιασμός που οφείλεται στην εκρηκτική διόγκωση του κράτους σαν αποτέλεσμα μιας αχαλίνωτης πελατοκρατίας, διόγκωση που έγινε χωρίς ουσιαστικές αντιστάσεις από κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις» και σημειώνοντας ότι «μετά ήλθε και η κρίση και η «ισχυρή Ελλάδα» έγινε ένας σωρός από ερείπια» συμπεραίνει ότι: «χρειαζόμαστε ένα νέο μνημόνιο, ένα μνημόνιο όχι για την διάσωση του κράτους και των δαπανών του, όπως αυτά που γνωρίσαμε και εκτελούμε μέχρι σήμερα, αλλά ένα μνημόνιο για την οικονομία μας και την μελλοντική μας πρόοδο»

O Θανάσης Κοντογεώργης με το άρθρο του αναζητά τη λύση στο αδιέξοδο επισημαίνοντας ότι «μια γενική αίσθηση ατομικών και συλλογικών αδιεξόδων διαμορφώνεται γύρω μας που υπονομεύει κάθε αναγεννητική προσπάθεια». Ο συγγραφέας τονίζει πως «αν κάτι έχει αποδείξει η κρίση που βιώνουμε εδώ και έξι χρόνια είναι ότι εμείς έχουμε τη μοίρα στα χέρια μας, κανένας άλλος δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα ούτε να μας βοηθήσει, ούτε να μας καταστρέψει» και προτείνει ένα τρίπτυχο κινήσεων «για να μην βιώσουμε το δράμα του περασμένου καλοκαιριού»: Εγκατάλειψη της αντιευρωπαϊκής ρητορικής, Ενίσχυση του «ευρωπαϊκού» κέντρου βάρους της κυβέρνησης, Ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης μέσα στον Μάρτιο.

Η Βάσω Κόλλια τοποθετείται επί της συζήτησης για τη συνταγματική αναθεώρηση εκτιμώντας πως είναι σημαντική όσο ποτέ άλλοτε στη μεταπολίτευση «εφόσον αποδεχτούμε ότι η κρίση χωρίς τέλος που ζούμε, δεν είναι μόνον οικονομική». Αναφερόμενη στο νόμο περί ευθύνης υπουργών, κι αφού υπογραμμίσει ότι «κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μια καταχρηστική και προσχηματική δίωξη πολιτικών αντιπάλων», η συγγραφέας αναφέρει ως πιθανή λύση την πρόταση «δημιουργίας δικαστικού οργάνου υψηλού κύρους, το οποίο θα επιλέγεται με αυξημένη πλειοψηφία από το Κοινοβούλιο». Αναφορά κάνει και στο ζήτημα της εκλογής ΠτΔ, και αναρωτιέται «εάν θα συνεχίσουμε να ρίχνουμε κυβερνήσεις με πρόφαση την εκλογή του Προέδρου».

O Λευτέρης Αντωνόπουλος αναλύει την κατάσταση στην ΕΕ καθώς «η περίοδος εκπτώσεων στο ευρωπαϊκό κεκτημένο που εντάθηκε στη δίνη της οικονομικής κρίσης, δεν φαίνεται να κλείνει σύντομα» ενώ «οι δομές της ΕΕ δείχνουν ανίκανες να διαμορφώσουν τις άμεσες εξωτερικές της σχέσεις υπέρ της ασφάλειας και σταθερότητας». Αναφερόμενος στην Ελλάδα τονίζει οτι η «η σύνδεση του προσφυγικού με τις διαπραγματεύσεις Ελλάδας - πιστωτών εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους» ενώ «η γεωγραφική περιχαράκωση και απομόνωση της Ελλάδας από τα Βαλκάνια μπορεί να επιφέρει δυσμενέστατα αποτελέσματα». Ο συγγραφέας εκτιμά πως «η ελληνική πλευρά πρέπει να διατυπώσει ένα μεγάλο σχέδιο για την πολιτική της στα Βαλκάνια»

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης παρουσιάζει αναλυτικά το μοντέλο των «πρεσβευτών Πολιτικών Υποδοχής και Ελκυστικότητας στην ύπαιθρο». Όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας, «κοινός παρονομαστής της δυνητικής προόδου, τόσο του κεφαλαίου όσο και της εργασίας, είναι η κινητικότητα» και συμπληρώνει: «άρα για να υπάρξει αναπτυξιακή πρόοδος, η οποία θα οδηγήσει στην επένδυση, στην επιχειρηματικότητα, στην παραγωγική απασχόληση, στη χορήγηση εισοδήματος, στην επαγγελματική και κοινωνική ένταξη των ατόμων, χρειάζονται πολιτικές προσέλκυσης, κι όχι απώθησης της εν λόγω Κινητικότητας επενδύσεων και ανθρώπινων δεξιοτήτων». Ο συγγραφέας τονίζει πως «χρειάζεται απαρέγκλιτα το επεξεργασμένο και συγκεκριμένο Σχέδιο των Δημάρχων και των Περιφερειαρχών ενάντια στον αντι-επιχειρηματικό διωγμό».

Ο Νίκος Μπουνάκης παραθέτει τα πεπραγμένα της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ στον αγροτικό τομέα, την πρόταση τους για το ασφαλιστικό και το φορολογικό στον αγροτικό τομέα και τα αποτελέσματα της πολιτικής τους, τονίζοντας συμπερασματικά ότι «τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής θα γίνουν ορατά σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα». Ο συγγραφέας αφού εξηγήσει γιατί «όλα αυτά δεν ήταν απαραίτητα» παραθέτει τους τρόπους που μπορεί «η αγροτική οικονομία της χώρας μας να κερδίσει μεγαλύτερο μερίδιο σε μία ολοένα και πιο διευρυνόμενη παγκόσμια αγορά» υπο την προϋπόθεση «να ανατραπεί η κυβερνητική πολιτική, που σχεδιάζει μια αγροτική οικονομία χωρίς τον Έλληνα αγρότη.»