Ο Γιάννης Βλαστάρης γράφει με αφορμή το βιβλίο του «Λεξικό χωρίς Γραβάτα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός:
Η τρέχουσα «είδηση»: Σε κεντρικό ξενοδοχείο τεχνικά κλιμάκια των Athens και Brussels group συμφώνησαν στην αναπλαισίωση του Ασφαλιστικού και στην ισχύ του Αυτόματου Δημοσιονομικού Ρυθμιστή Αυξημένων Εγγυήσεων.
Η αλήθεια για το ίδιο γεγονός: Η Τρόικα και εκπρόσωποι της κυβέρνησης, στο πολυτελές Χίλτον, συμφώνησαν στη μείωση παλαιών και νέων συντάξεων, στην αύξηση εισφορών και ορίων ηλικίας, στην κατάργηση του ΕΚΑΣ».
«Πρόκειται για τη νεοελληνική εκδοχή της Διπλής Γλώσσας του Όργουελ, με τη υπογραφή, ωστόσο, της σημερινής κυβέρνησης»

Ο Μελέτης Ρεντούμης εξετάζει τη νέα εποχή Τραμπ εκτιμώντας πως «πρόκειται για μία σημαντική αλλαγή οικονομικής πολιτικής με κατεύθυνση προς τον προστατευτισμό, μια εποχή του καπιταλισμού που είχε τόσο η Αμερική όσο και ο υπόλοιπος κόσμος να ζήσει εδώ και δεκαετίες». Ο συγγραφέας τονίζει ότι «μια προστατευτική πολιτική που σήμερα αυξάνει τις θέσεις εργασίας, μεσοπρόθεσμα μπορεί να τις μειώσει» και εκτιμά πως «χώρες όπως η Ελλάδα θα πιεστούν αρκετά λόγω της χαμηλής ανταγωνιστικότητας που διαθέτουν, καθώς δεν προσελκύουν προς το παρόν κεφάλαια επενδύσεων». «Μια νέα παγκόσμια ιστορική περίοδος μόλις ξεκίνησε χωρίς σαφή ένδειξη νικητών και ηττημένων» σημειώνει.

Δημήτρης Κουκιάδης: «Η εποχή της κυριαρχίας των «ψευδών ειδήσεων» οι οποίες οδηγούν στην κυριαρχία της «μετα-αλήθειας» και του «μετα-γεγονότος», ένα καθεστώς στο οποίο η αξία της «αλήθειας» και του «γεγονότος» είναι πλέον μηδαμινή, σηματοδοτεί τη μετάβαση από την κοινωνία των «γεγονότων» σε μια κοινωνία των «πληροφοριών». Αυτή η μετάβαση είναι ακόμα πιο εμφανής στην ραγδαία εξάπλωση των «smart» τεχνολογιών στην καθημερινή ζωή μέσω του διαρκώς διευρυνόμενου νέου διαδικτυακού οικοσυστήματος. Μέσα σ’αυτό το, συνεχώς, ανανεούμενο διαδικτυακό οικοσύστημα, ο κάτοχος των περισσότερων πληροφοριών θα είναι και αυτός που θα ελέγχει και τις εναλλαγές του «public sentiment» του μεγάλου κοινού.»

Ο Λευτέρης Κουσούλης γράφει: «Τα δύο χρόνια ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε κανονικά να έχουν διαλύσει κάθε αφέλεια για την πραγματική φύση του. Ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυσσε πάντοτε, μέσα από ένα λόγο «ιστορικής πανουργίας», αυτό που και ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας βροντωδώς διακήρυσσε: Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ». Ο συγγραφέας συμπληρώνει: «Τα δύο χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνουν την πραγματική του φύση. Αυτή είναι αποτέλεσμα των κομμουνιστογενών θεωρητικών καταβολών των πρωταγωνιστών του, που ζουν με την αυταπάτη ότι στην Ελλάδα του 2017 μπορούν να αναβιώσουν, εκμεταλλευόμενοι τους αστικούς θεσμούς, το φάντασμα των νεανικών ονείρων τους, που ήταν η Σοβιετική Ένωση.»

Ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης προβαίνει σε μια πρώτη εκτίμηση της απόφασης του ανώτατου δικαστηρίου του ΗΒ η οποία «επικύρωσε ουσιαστικά την απόφαση του ανώτερου Δικαστηρίου που είχε εκδοθεί τον περασμένο Οκτώβριο σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση για να ενεργοποιήσει τη διαδικασία εξόδου με την επίκληση του άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισσαβώνας θα πρέπει προηγουμένως να υπάρξει απόφαση/ ψήφος και των δύο σωμάτων του Κοινοβουλίου, Βουλής των Κοινοτήτων και Βουλής των Λόρδων» Δηλαδή όπως εξηγεί ο συγγραφέας «η κυβέρνηση θα πρέπει να προσφύγει στο Κοινοβούλιο ώστε να ακολουθήσει ψήφος για να προχωρήσει η διαδικασία»

Ο Γιάννης Μαντζίκος καταγράφει τις συγκρούσεις θα επηρεάσουν τον κόσμο τους επόμενους μήνες, «όσον αφορά την παγκόσμια τρομοκρατία και τις εμφύλιες διαμάχες». Ο συγγραφέας τονίζει: «Οι περιφερειακές συγκρούσεις ανά τον κόσμο μεταμορφώνουν με τον τρόπο τους το πεδίο άσκησης εξωτερικής πολιτικής για τη Δύση με χαρακτηριστικότερο, ίσως, παράδειγμα το δίπολο Ιράν-Σαουδικής Αραβίας. Αυτή η σύγκρουση θα συνεχίσει να χαρακτηρίζει τις περισσότερες διαμάχες στην περιοχή τόσο στην Υεμένη, τη Συρία και τον Λίβανο. Όμως κοινή συνισταμένη είναι στις περισσότερες περιπτώσεις η στάση της Αμερικής και ιδιαίτερα του εξ απορρήτων και πρόσφατα συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του πρόεδρου Μάικλ Φλιν»

Ο Νίκος Λαλιώτης περιγράφοντας την άγνωστη εποχή στην οποία βρισκόμαστε, τονίζει πως «είναι η ώρα για μια θεσμική και πολιτική αντίσταση που θα προστατέψει το πολίτευμα και τον πολιτισμό μας από την επέλαση της βαρβαρότητας που μας απειλεί» και συμπληρώνει πως «είναι η ώρα για έναν συναγερμό που θα αφυπνίσει, πολιτικούς, πολίτες, ανθρώπους του πνεύματος, των επιστημών και της τέχνης, ανθρώπους του μόχθου, που θα τους κάνει να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στο τέρας του φασισμού και της βαρβαρότητας που έρχεται, απέναντι στο καθημερινό ψεύδος, απέναντι στην καθημερινή προσβολή και βία κατά της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης.»

Γιάννης Κουτσομύτης: «Πέρα από τα fake news υπάρχει μια μεθοδευμένη, αυτό που θα έλεγα είτε σε εισαγωγικά, είτε χωρίς εισαγωγικά, κυβερνοπροπαγάνδα, η οποία είναι πολύ μεθοδευμένα στημένη εδώ και χρόνια από συγκεκριμένους κρατικούς, κομματικούς και επιχειρηματικούς κύκλους που στόχο έχει τη χειραγώγηση της αντίληψης και της συνείδησης των πολιτών, των καταναλωτών και των ψηφοφόρων. Και θα έλεγα ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε ένα δυσάρεστο σημείο στο οποίο έχουν καταφέρει και έχουν κερδίσει αυτή τη στιγμή το momentum. Το momentum αυτή τη στιγμή της ενημέρωσης το έχει κερδίσει η κυβερνοπροπαγάνδα. Δεν το έχει κερδίσει η αλήθεια»

Πέτρος Τατσόπουλος: «Τι κάνεις σε αυτό το μολυσμένο περιβάλλον; Δημιουργείς τα δικά σου fake news, τα αντι-fake news, τα «καλά» fake news; Ο πειρασμός είναι μεγάλος. Ωστόσο, εάν δημιουργήσεις μαζικά αντι-fake news, έστω και «για καλό σκοπό», κινδυνεύεις να εισφέρεις στην επικράτηση της εντύπωσης μιας γενικευμένης αναξιοπιστίας, όπου όλοι κατασκευάζουν fake news εναντίον όλων και ο πολίτης, πελαγωμένος, δεν πιστεύει πια κανέναν. Fake news διασπείρει ο Τραμπ, fake news διασπείρουν και οι αντίπαλοι του Τραμπ. Fake news ο Πούτιν, fake news και οι αντίπαλοί του Πούτιν. Είναι φανερό πως η βλάβη για την ίδια τη δημοκρατία θα είναι ανήκεστος.»

Ο Κωνσταντίνος Μουρτοπάλλας παρουσιάζει και εξηγεί την ανάγκη να δημιουργηθεί το «νέο κόμμα» που θα αποτελέσει «το εργαλείο που εκφράζει το αίτημα για τη μετάβαση σε μια μετα- κομματική λογική». Ο συγγραφέας τονίζει πως «η μετα - κομματική λογική, επιτάσσει την αναζήτηση και την εφαρμογή μιας πολιτικής συναινετικής, μιας πολιτικής μετα - πλειοψηφικής» και σημειώνει ότι «η συναίνεση δεν είναι απλά πολιτική επιδίωξη του «νέου κόμματος», αλλά ύψιστο θεσμικό χρέος, που το καθιστά αρμό της ανασυγκρότησης της χώρας, όχι απλώς μια παραφυάδα του συστήματος, απομονωμένο πολιτικά – κοινωνικά και περιθωριοποιημένο ιδεολογικά»